Þem ü Pervane

Bir Aþk Hikayesi
Geceleri balkonda ýþýðýn etrafýný alan pervane böceklerini fark etmiþ miydik hiç?
Ya onlarýn aþk uðruna yaþadýklarýný bilir miyiz? Yani pervanenin mum ýþýðýyla yaþadýðý aþkýn hikayesini…
Aþk bir farkýna varýþ, bir idrak seviyesidir… ‘Aþk odu önce ma’þuka, andan âþýka düþer.’ derler, malum. Yani aþk ateþi önce sevilene ondan sonra sevene düþer. Önce sevilende bir ateþ yanmalý ki pervane onun etrafýnda dönsün, pervane o ateþi görsün, sonra aþkýnýn farkýna varsýn… Pervane aþkýný ispat edebilmek için gördüðü anda ýþýðý, etrafýnda dönmeye baþlar. Bir cezbedir bu. Bu cezbenin gittikçe daralan bir çemberi vardýr. Iþýðýn etrafýnda döner, döndükçe biraz daha yakýndan dönmek ister. Iþýðý gördüðü anda aþký ilmel yakin olarak tanýyan pervane, onu aynel yakin bilmek istediði için gittikçe mumun etrafýndaki çemberi daraltýyor. Çember daraldýkça pervanenin aþký artýyor, þevki artýyor, coþkusu artýyor. Coþkusu arttýkça da cesareti artýyor. Aþk cesaret iþidir, neticede. Ve pervane cesaretle kanadýný þöyle bir deðdirir ateþe. Ýlk lezzettir iþte o acý. Acý verir, yakar içini. Ama ona verdiði acý o kadar hoþuna gider ki, daha fazla dönmeye baþlar. Acý ve lezzet… Birbirine zýt bu iki duygunun bir arada olmasý nasýl mümkün… Ýþte bu noktada, azabýn ve acýnýn lezzet olmasýndaki sýrrý yakalamak gerek.
Azap kelimesi azp kelimesinden türüyor. Azp lezzet demek. Azabýn ne olduðunu buna göre ölçün ve düþünün. Ýþte kanadýnýn ucunu bir defa yaktýðý zaman pervane ilk azabý duyar; fakat öyle bir lezzettir ki o azap… Bu azap ve ondan alýnan lezzet, insaný yavaþ yavaþ nefsinden sýyýrýp vuslatý mümkün kýlar. Bu sefer daha büyük bir cesaretle kendini ateþe atarcasýna gider ýþýðý kucaklar.
Ve burada ateþ pervaneyi yakar kavurur. Bir buðday tanesi gibi toparlayýp yere düþürür. Artýk pervane ‘hakkal yakin’ biliyordur vuslatý. Bu fenadýr. Bu canýný verdiði noktadýr. Mumun bundan haberi bile yoktur belki. Olmasýna da gerek yoktur. Bu pervanenin aþkýdýr çünkü. Aþký uðruna can veren pervanenin aþký. Ama öbür taraftan mum da yanar. Onun aþký da, acýsý da kendincedir. Önce can ipliðine bir ateþ düþer ve yanmaya baþlar mum… Sonra içindeki o yangýný söndürmek için gözyaþý döker. Ateþi su söndürür çünkü. Ama mumun gözyaþlarý onun ateþine daha da bir güç verir, elemi arttýkça artar. Ve erir can ipi, sevgilinin yolunda yok olana dek…
Ýskender Pala